جواد رنجبر

این مقاله امروز در روزنامه کارگزاران چاپ شده و اینجا قابل دسترسی است.

اين مطلب در روزنامه كارگزاران چاپ شده است.دو سه روز پيش.چون پيدا كردن آرشيو روزنامه وزين كار شاق و تقريبا غيرممكني است كل مطلب را اينجا بازگو مي كنم.

ساخته شدن فيلم «فتنه» توسط خيرت ويلدرز كه نماينده مجلس هلند و معروف به اسلام ستيزي و مخالف جدي مهاجرين است، همان گونه كه بحث هايي در نسبت آزادي بيان و اعتقاد قدسي و حريم مقدسات ديني را دامن زد به موضوعي بين المللي نيز تبديل شد؛ به عبارت بهتر ساخته شدن اين فيلم همان طور كه ابعاد ديني، فلسفي و فرهنگي دارد واجد بعدي بين المللي نيز هست.

اين مطلب كه درباره خانم مارگارت تاچر - بانوي آهنين بريتانيا- است روز 17 فروردين در كارگزاران چاپ شده است.

مارگارت تاچر از جمله معدود رهبران سياسي جهان است كه در كشورداري، با سبك ويژه خود عمل مي كنند،از اين رو نام اين زن سياستمدار، بر روش مملكت داري اش نهاده شده و «تاچريسم» به اسلوب جديدي از اداره امور سياسي و اقتصادي در دهه 80 قرن بيستم تبديل شد.

چند وقتي است كه «گوگل» نام خليج فارس را تغيير داده است.

اگر احساس مي كنيد ايراني هستيد و حفط تماميت ارضي اولين اصل منافع ملي است و اگر مطمئنيد كه دولت حوصله و فرصت پرداختن به حفظ تماميت ارضي را - به دليل سفرهاي استاني وتقسيم سهام عدالت و بررسي مساله هولوكاست- ندارد به اين لينك رفته و اعتراض خود را نسبت به اين اقدام اعلام كنيد.

تنها يك ميليون رأي لازم است تا «گوگل» بار ديگر نام خليج فارس را قرار دهد.

کار خيلي سختي هم نيست، فقط لازم است نام و ايميل خود را وارد كنيد و اگر مي‌خواهيد در قسمت سوم، يك جمله هم در رابطه با اعتراض خود بنويسيد.

ازبرعلي خواجوي-دهقان فداكار

اين متن پيامكي است كه مدت ها پيش به دستم رسيده است:

دهقان فداكار پير شده / فداكاري تموم شده / چوپان دروغ گو عزيز شده / شنگول و منگول گرگ شدند / كبري تصميم گرفته دماغش رو عمل كنه / روباه مكار با كلاغه دستش تو يه كاسه است / حسنك رفته شهر دنبال كار/ معتاد شده / ما ايراني ها چمون شده؟

در يكي از برنامه هاي مذهبي صدا و سيماي استان آذربايجان شرقي يك روحاني - بر اساس منابع فقهي - استدلال مي كرد كه زنان بهتر است براي نماز هم از خانه خارج نشوند.

من نمي توانم درباره اعتبار منابع مورد استناد براي اين مساله نظر بدهم چون صلاحيت اظهار نظر در آن را ندارم؛اما به نظر من طرح اين مسايل آن هم از رسانه فراگيري مثل تلويزيون و آن هم در شهر تبريز نتيجه اي جز شبهه افكني و بي علاقگي بيشتر جوانان به دين نداشته باشد.

در حالي كه تعداد قابل توجهي از دانشجويان را دختران تشكيل مي دهند و زنان در تمام بخش هاي توليدي و خدماتي كشور به كار مشغولند و فعالين سياسي - اجتماعي زن منشا تحولات مهمي هستند و در حالي كه نمي توان زنان زحمت كش نان آور را ناديده گرفت چگونه خانه نشيني آن ها تبليغ و توصيه مي شود؟

آيا طرح چنين مسايلي حتي در حد طرح مساله و تاريخ مفيد است؟

اميدوارم اين نوع گفته ها و نوشته ها مكمل و يا در راستاي طرح هاي برخي جريانات براي خانه نشين كردن زنان نباشد كه زنان با طرح هاي امنيت اجتماعي، سهميه بندي جنسيتي در دانشگاه ها و .. به اندازه كافي دچار معضل شده اند.

دكتر رضايت پرويزي(1335 - )

در غروب دلگير پنج شنبه به مراسم ختم مادر مرحوم دكتر پرويزي رفته بودم.خيلي شلوغ بود؛ البته جزو معدود شلوغي هاي با كيفيت.

اكثر رجال سياسي و مديران بلند پايه استان – البته سابق- اطبا و همكاران دكتر و نماينده جديد تبريز در مجلس – دكتر پزشكيان- و برخي از كانديداهاي دور دومي حضور داشتند. با عرض معذرت از جمعيت نسوان كه در اين مراسم ها در پس پرده قرار دارند و كيفيت حضورشان معلوم نيست.

دكتر پرويزي جزو پزشكان درجه يك كشور و يكي از بهترين جراحان قلب كشور است و حق هم چنين بود كه در سوگ مادرش چنين جمعي گرد هم آيند.

وقتي در كنار جناب آقاي مهندس پورشريفي و دوست عزيز، رضا استاد رحيمي نشسته بودم و به جمعيت نگاه مي كردم با خودم گفتم انصافا تبريز شهر نخبه هاست؛ وقتي در يك مجلس ختم اين همه آدم درجه يك حضور پيدا مي كنند يك مشت از خروار تبريز نمايان مي شود.

نكته دومي كه بعد از مراسم به فكرم رسيد اين بود كه چرا مجلس رد صلاحيت شدگان اين قدر شلوغ است؟ به روشني چشم رد خواهان و رد كنندگان مثل اين كه رد صلاحيت شدگان بسيار محبوب و دوست داشتني هستند و شايد هم به اين دليل رد شده اند!

سال ۱۳۸۷ شروع شد. در  وراي همه شعارهايي كه درباره تحول و تغيير مي دهيم اين حقيقت تلخ وجود دارد كه ما با تمام خوبي ها و بدي هايمان وارد سال نو مي شويم و تغيير در ما بسيار كوچك تر و حقيرتر از تغيير و تحولات طبيعي است.

با اين حال مي توان به ذره ها هم قناعت كرد.مگر زندگي ما را و تاريخ بشريت را اصلا همين ذره ها نساخته است؟

پس فكر مي كنم چند ذره تغيير بتواند همه تجلي زندگي نو براي ما در سال نو باشد.

۱-ذره اي تغيير در انديشيدن، براي ذره اي عبور از مطلق گرايي.

۲-ذره اي وقت بيشتر براي مطالعه و در مقابل،كم كردن از ادعاي دانستن كه بد جوري دامن هميمان را گرفته.

۳-ذره اي تغيير در روابط شخصي،براي مهرباني بيشتر در برابر خوبان و جاهلان و جديت در مقابل بدان و دزدها و دو رو ها.

۴-ذره اي تغيير در طبعمان تا دست كم به اندازه يك ميليونيم ارزشي كه براي نان و آب و دانه يمان قايليم براي همديگر،انسانيت و فرهنگ قايل شويم.

پ.ن. بهمن عزيز در كامنتي تذكر داده كه سال 1387 شروع شده و نه 1378. با تشكر از ايشان تصحيح مي كنم. البته اين اشتباه مرا ياد سال 78 انداخت و كمي غمگين شدم. اي كاش سال 78 بود. سال دوم دانشگاه بودم و شور و شوقي داشتم و در انتخابات واقعي مجلس ششم شركت كردم و افتخار راي دادن به تشكيل مجلس ششم را به دست آوردم. نام هايي كه بر برگه راي آن سال نوشتم امروز نام هايي ترسناك هستند براي كساني است كه از مردم مي ترسند؛ رضا خاتمي، محسن آرمين، بهزاد نبوي، شمس وهابي، بهروز افخمي،مهدي كروبي، محتشمي پور، جميله كديور و ... كه الان همه سي نفر يادم نمي آيد.سال 78 از اين نظر سالي تاريخي بود و شيرين، البته تلخي هاي سال 78 هم فراموش شدني نيست و تاريخي است و فضاحت بار، مثل 18 تير و كارشكني هاي بزرگي كه در برابر دولت اصلاحات انجام شد.

ويلفردو پاره تو ( 1848 -1923)

«پاره تو» تعريف خوبي از نخبگان دارد.مي گويد نخبه كسي است كه در رشته خود بالاترين امتياز را دارد.

يعني اگر تمام افراد يك جامعه به فراخور تخصص،صنف و پيشه خود ( از جمله سياست) به صف ها بايستند كساني كه بالاترين امتياز را دارند و طبعا در اول هر صف هستند نخبه به شمار مي آيند.

 با وبلاگ دختر ترشيده در جشنواره وبلاگ نويسي «زن،جامعه و مشاركت» آشنا شدم. هر دو جزو برگزيدگان بوديم. البته سعادت حضور نداشتم و تعريف اين وبلاگ را از دوستان شنيدم و باب آشنايي باز شد. از آن روز مرتب اين وبلاگ را مي خوانم. وبلاگ «دختر ترشيده» چند حسن دارد.

در ميان برنامه هاي بي بديل و فرهنگ ساز و درخشان صدا و سيما برنامه با خاطرات فوتبال چيز ديگري است.

من هر چه فكر كردم دليل و منطق وجودي اين برنامه را نفهميدم.

سال ۸۶ هم تمام شد.مثل همه سال هاي ديگر.يك سال بزرگ تر شديم و به مرگ نزديك تر.بي آن كه بهره اي از زندگي برده باشيم.چرا؟

اميدوارم سال ۱۳۸۷ سالي باشد كه در آن سياستمداران عاقل تر،روشنفكران اجتماعي تر، جوانان پخته تر و زنان آزاد تر باشند و

فيلم ها،كتاب ها،مجلات و روزنامه ها و نمايش ها از شر تنگ نظري در امان باشند.

نوروز را به همه ايرانيان به ويژه همه كساني كه تيغ رد صلاحيت،سانسور و يا توقيف را در سال گذشته چشيدند و  به همه فعالين اصلاح طلب كه صادقانه براي ايران كوشيدند تبريك عرض مي كنم. 

از خيلي وقت پيش تصميم گرفته بودم ديگر پاي سريال هاي تلويزيون ننشينم.وقت كه حالا خيلي قابل مسئولين رسانه ملي! را ندارد اما اگر قرار باشد اين سر سوزن ذوق و كمي اطلاعاتي تاريخي و اجتماعي هم كه داريم پاي اين برنامه ها تلف بشود واقعا معامله را ضرر كرده ايم.

اين مقاله ديروز در صفحه جهان روزنامه كارگزاران چاپ شده و اينجا در دسترس شماست.